Το καταπράσινο νησί της Σκιαθου

Όταν η φύση έχει τα κέφια της, τότε μπορεί να δημιουργήσει αριστουργήματα. Κάπως έτσι φαίνεται έγινε και στην περίπτωση της Σκιάθου. Οι γεωλογικές ανακατατάξεις στην Χερσόνησο της Μαγνησίας είχαν ως αποτέλεσμα να προκληθούν ρήγματα και να βυθιστούν τμήματα εδάφους, τα οποία στη συνέχεια αποτέλεσαν το σύμπλεγμα των νησιών των Β. Σποράδων. Ανάμεσα λοιπόν στη Σκόπελο, την Αλόννησο και τη Σκύρο βρίσκεται και η Σκιάθος.Το καταπράσινο αυτό νησί είναι ένα δείγμα φυσικού κάλλους, με τα δέντρα να το κατακλύζουν, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εδραίωση της ομορφιάς του. Για το όνομά του λέγονται πολλά.Η πιο αξιόπιστη όμως «ετυμηγορία» φαίνεται αυτή που σχετίζεται με τη σκιά που δημιουργούσαν τα δάση που εξακολουθούν να υπάρχουν στο νησί.Με κλίμα άκρως υγιεινό αποτελεί τον πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών που το διαλέγουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές και όχι μόνο.Δεν είναι λίγοι εκείνοι που το επισκέπτονται και τους λιγότερο φασαριόζικούς μήνες.

Όποια περίοδο όμως κι αν διαλέξει κανείς, το σίγουρο είναι πως θα μείνει κατενθουσιασμένος. Οι δαντελωτές ακρογιαλιές του, ο πλούτος της βλάστησής του, η φιλοξενία των κατοίκων του και η ανεπτυγμένη τουριστική του υποδομή, το έχουν κάνει ξακουστό σε όλο τον κόσμο. Η πρόσβαση στο νησί έχει γίνει πλέον πολύ εύκολη καθώς όλα τα μέσα συγκοινωνίας έχουν στο πρόγραμμά τους είτε πτήσεις είτε θαλασσινά ταξίδια με φεριμπότ και ταχύπλοα σκάφη. Και στις δύο περιπτώσεις ο χρόνος έχει μειωθεί κατά πολύ και κυμαίνεται στα 40 λεπτά με το αεροπλάνο από την Αθήνα και στις 3.30 ώρες με το πλοίο από τον Άγιο Κωνσταντίνο.Οι λόγοι που η Σκιάθος έχει γίνει τόσο δημοφιλής, είναι πολλοί. Κι ανάμεσά τους είναι η Χώρα, η πρωτεύουσα του νησιού. Η ειδυλλιακή της εικόνα είναι το πρώτο πράγμα που βλέπετε όταν αντικρίζετε το νησί και το τελευταίο όταν το αποχωρίζεστε. Είναι ανεπτυγμένη με τρόπο αμφιθεατρικό και στολίζει τον καταπράσινο λόφο με τα ά

σπρα σπιτάκια της και τις κόκκινες σκεπές τους. Τα στενά σοκάκια με τις ασβεστωμένες πλάκες τους οδηγούν σε εικόνες μαγευτικές και σε γωνίες όπου οι φιγούρες των νησιωτών με το ηλιοκαμένο πρόσωπο είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές.Στο ανεξάντλητο από ομορφιά αυτό

νησί έχετε τη δυνατότητα να κάνετε ένα ταξίδι στο παρελθόν, επισκεπτόμενοι την αρχαία πόλη με το τείχος του 4ου πχ αιώνα αλλά και το πανέμορφο Μπούρτζι. Τα ερείπια του φρουρίου θα σας μεταφέρουν σε εποχές περασμένες. Εκεί θα συναντήσετε και το μνημείο του «αγίου» όπως τον χαρακτηρίζουν της ελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ενώ αν θέλετε να δείτε τον τόπο όπου ζούσε και εργαζόταν δεν έχετε παρά να πάτε στο σπίτι του που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Λιτή και απέραντη είναι η θέα που προσφέρει το Κάστρο σε όλους τους επισκέπτες του. Τα σημερινά απομεινάρια του, κάποτε έστεκαν επιβλητικά και αποτελούσαν το καταφύγιο για τους κατοίκους του νησιού την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Οχυρό όμως που διαφύλαγε την θρησκευτική διαμόρφωση των ελλήνων υπήρξαν τα μοναστήρια και οι εκκλησίες. Τα σημαντικότερα από αυτά που σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση θα μπορέσετε να τα δείτε από κοντά και να θαυμάσετε τον καταπληκτικό τρόπο κατασκευής των τέμπλων τους.

Μερικά από αυτά είναι το Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το Μοναστήρι της Παναγίας της Κουνίστρας καθώς και εκείνο της Παναγίας της Κεχριάς.

Ρόδος το νησί των Ιπποτών...

Περιήγηση με μια ματιά στα αξιοθέατα της Ρόδου

Παλιά Πόλη

Η καρδιά της Ρόδου χτυπάει στη μοναδική μεσαιωνική πόλη. Μέσα στα τείχη της θα ζήσετε τις πιο όμορφες μέρες και νύχτες σας στο νησί. Χιλιάδες επισκέπτες περνούν καθημερινά τις πύλες της για ατέλειωτες βόλτες στα σοκάκια, χάζι στο πολύχρωμο «παζάρι» της Σωκράτους, επίσκεψη στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου και στα μουσεία, ψαροφαγία επιπέδου σε εστιατόρια με ιστορία και μπαρότσαρκες μέχρι τελικής πτώσεως στη Μιλτιάδου. Το βράδυ όλα σχεδόν τα σοκάκια γεμίζουν με τραπεζάκια και σκαμπό όπου βλέπεις όλες τις φυλές της γης να διασκεδάζουν στα μπαράκια με κάθε είδους μουσική ελληνική, latin, jazz, house και να γίνονται όλοι μια παρέα. Κι όσοι θέλουν να απολαύσουν την ομορφότερη ανατολή γραμμή για την παραλία του Ενυδρείου.

Φαληράκι

Το Φαληράκι προσφέρει μεγάλη ποικιλία επιλογών διασκέδασης που ικανοποιούν όλες τις προτιμήσεις. Η εντυπωσιακή νυχτερινή του ζωή είναι διάσημη σε όλο το νησί αφού καλύπτει όλες τις μουσικές απαιτήσεις και προτιμήσεις των επισκεπτών.

Το Φαληράκι μοιάζει με τεράστιο λούνα παρκ, όπου ένα αεικίνητο πλήθος διασκεδάζει μέρα και νύχτα. Το πρωί στη φημισμένη αμμουδιά με τις ριγέ ομπρέλες, το βράδυ στα φασαριόζικα στενά με τα πολύχρωμα φώτα νέον.

Δύο όψεις εμφανίζει το Φαληράκι: από τη μια τα μεγάλα πολυτελή ξενοδοχεία με τις πριβέ πλαζ, από την άλλη το πολύβουο κέντρο του με τα κοσμηματοπωλεία, τα εστιατόρια (ιταλικά, ινδικά, κινέζικα, μεξικάνικα), τις καφετέριες και τα χορευτικά κλαμπ.

Κάθετη στη λεωφόρο, η οδός Ερμού, που καταλήγει στην παραλία, συγκεντρώνει τα περισσότερα μπαρ, καταστήματα νεανικών ρούχων, κοσμηματοπωλεία, φαστ φουντ, καθώς και εμπορικά κέντρα που στεγάζουν από ψιλικατζίδικα μέχρι club. Στο τέλος της Ερμού υπάρχει και το τρενάκι που κάνει το γύρο του οικισμού.

Νεροπαιχνίδια μέχρι τελικής πτώσεως στο εντυπωσιακό water park, κόντρες στην πίστα καρτ, sky surfer, bungee jumping, λούνα παρκ, μίνι football, clubs όλων των ειδών – μέχρι και live strip show, είναι λίγα από όσα μπορείτε να απολαύσετε στο Φαληράκι και αν έχετε ακόμα δυνάμεις ένα βραδινό μπάνιο στην υπέροχη παραλία είναι ότι καλύτερο για να κλείσετε τη βραδιά σας.

Νέα Πόλη

Στη νέα πόλη θα κάνετε βόλτες στο Μαντράκι με τις καφετέριες και τα επιβλητικά κτίρια της Ιταλοκρατίας, χάζι στις βιτρίνες της Νέας Αγοράς και δεν πρέπει να χάσετε μια επίσκεψη στο Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης στις Εκατό Χουρμαδιές. Για όσους θέλουν να προκαλέσουν την τύχη τους τζόγος με στυλ στο καζίνο που στεγάζεται στο παλιό Ξενοδοχείο των Ρόδων. Απαραίτητη μια επίσκεψη στο Μόντε Σμιθ, όπου η ακρόπολη της Ρόδου και ένας περίπατος στο καταπράσινο πάρκο του Ροδινιού.

Το παλάτι των μεγάλων Μαγίστρων

Στο ψηλότερο σημείο του Κάστρου των Ιπποτών βρίσκεται το εντυπωσιακό Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων, ο επιβλητικός όγκος του οποίου, καθώς δεσπόζει πάνω στην Παλιά Πόλη της Ρόδου μαγνητίζει τα βλέμματα απ΄ όποιο σημείο κι αν το κοιτάξεις.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρω

ν ή Καστέλο βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του κάστρου, στο τέλος της Οδού των Ιπποτών, που αποτελεί τον πιο σημαντικό δρόμο της Παλιάς Πόλης αλλά και τον πλέον καλοδιατηρημένο λιθόστρωτο μεσαιωνικό δρόμο στην Ευρώπη, με μήκος 200 μέτρα και πλάτος έξι, ο οποίος έχει χαραχτεί πάνω στην αρχαία οδό που οδηγούσε στην Ακρόπολη του Κάστρου.

Το Καστέλο θεμελιώθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. από τους Βυζαντινούς και αποτελούσε την Ακρόπολη του Φρουρίου. Ο θρύλος θέλει να έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του ναού του θεού Ήλιου

Οι Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη ή Ιωαννίτες Ιππότες μετά την κατάληψη της Ρόδου το 1309 το ανακατασκεύασαν προ

κειμένου να γίνει η επίσημη κατοικία του εκάστοτε Μεγάλου Μάγιστρου του τάγματος τους. Εκτός όμως από ανάκτορο αποτελούσε και διοικητικό κέντρο του ιπποτικού κράτους αλλά και φρούριο, καθώς η ισχυρή του οχύρωση πρόσφερε πολλές φορές την προστασία του στον ντόπιο πληθυσμό κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων εισβολών από τους πολυάριθμους εχθρούς, που επιβουλεύονταν τη Ρόδο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην πολιορκία των Τούρκων το 1522, όταν πλέον αλώθηκε η Ρόδος, παρέμεινε σχεδόν ανέπαφο χάρη στην εξαιρετική του κατασκευή.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων είναι ένα ορθογώνιο επιβλητικό κτίριο βγαλμένο θαρρείς από τις ζωγραφιές των παιδικών παρα

μυθιών. Οι διαστάσεις του είναι 80Χ75 μ. και είναι χτισμένο γύρω από μια μεγάλη εσωτερική αυλή με διαστάσεις 50Χ40 μ. Στο ισόγειο υπήρχαν οι βοηθητικοί χώροι, οι κουζίνες, οι αποθήκες και οι στάβλοι ενώ στον πάνω όροφο υπήρχαν οι επίσημες αίθουσες, η μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου, η τραπεζαρία και τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Μεγάλου Μαγίστρου, γνωστά με την ονομασία «Μαργαρίτες». Η είσοδος του Παλατιού είναι εντυπωσιακή και την κοσμούν δύο επιβ

λητικοί ημικυκλικοί πύργοι με επάλξεις καθώς και ο θυρεός του Μεγάλου Μαγίστρου.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων άντεξε σχεδόν σ’ όλες τι επιθέσεις των εχθρών αλλά έπεσε σε μαρασμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (1522-1912), όταν οι κατακτητές το μετέτρεψαν σε φυλακή κι αργότερα το άφησαν να ρημάξει.

Η ιστορία όμως του επεφύλασσε ακόμη χειρότερη μοίρα. Το έτος 1865 καταστράφηκε σχεδόν συθέμελα όταν ανατινάχτηκε μια πυριτιδαποθήκη, που βρισκόταν στα υπόγεια του διπλανού ναού του Αγίου Ιωάννη. Όρθιοι έμειναν μόνο οι πύργοι της εισόδου.

Το Παλάτι γνώρισε νέες δόξες όταν κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα (1912-1948) ο Ιταλός διοικητής Ντε Βέτσι (De Vecci) αποφάσισε να το ανακατασκευάσει με βάσει τα αρχικά σχέδια που κατάφεραν να ανακαλύψουν και να το μετατρέψουν σε επίσημη κατοικία του εκάστοτε Ιταλού Διοικητή αλλά και θερινό ανάκτορο για τον Ιταλό βασιλιά Βιτόριο Εμανουέλε τον Γ΄ και αργότερα τον Μπενίτο Μουσολίνι.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μωσαϊκά πατώματά του που είναι στρωμένα με ψηφιδωτά, αρχαίας, ρωμαϊκής και βυζαντινής τεχνοτροπίας, τα οποία έφεραν οι Ιταλοί από την Κω καθώς και η συλλογή επίπλων δυτικής τεχνοτροπίας του 16ου και 17ου αιώνα. Την εσωτερική αυλή κοσμούν πολλά αγάλματα της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου ενώ ξεχωρίζουν οι αίθουσες αναμονής, υποδοχής, μουσικής, χορού και η αίθουσα του ψηφιδωτού της Μέδουσας.

Στις αίθουσες του ισογείου παρουσιάζονται σήμερα μόνιμες εκθέσεις. Η μία βρίσκεται σε αίθουσα της βορινής πλευράς του παλατιού και η δεύτερη σε αίθουσα της νοτιοδυτικής πλευράς και τα θέματά τους είναι παρμένα από την πόλη της Ρόδου από την ίδρυσή της έως και το 1522.

Στη θέση που βρίσκεται το παλάτι, σύμφωνα με τις ενδείξεις που υπάρχουν ήταν κτισμένο το αρχαίο ιερό του Ήλιου. Επίσης

στο ίδιο σημείο βρισκόταν και η «Κάτω Ακρόπολη» της αρχαίας Ρόδου.

Ρόδος - Παλιά πόλη

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Ακούγοντας τις λέξεις Μεσαιωνική Πόλη ή Καστροπολιτεία στο μυαλό μας έρχονται αυτομάτως εικόνες ερειπίων ενώ όταν βρεθούμε εκεί, αυτόπτες μάρτυρες, χρειάζεται να κλείσουμε τα μάτια προκειμένου να «μυρίσουμε» το παλιό άρωμα και να μπορέσουμε να δώσουμε «ζωή» στα φαντάσματα που παίζουν κρυφτό στις επάλξεις και στις πολεμίστρες. Όλα αυτά όμως συμβαίνουν αλλού, όχι στη Ρόδο, το Νησί των Ιπποτών…Εδώ υπάρχει μια ολοζώντανη Μεσαιωνική Πόλη, που μέσα από τα τείχη της αναπνέουν, κατοικούν και εργάζονται περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι, χωρίς να υπολογίσουμε τους χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Ένα μεσαιωνικό μνημείο, δυτικοευρωπαϊκού υστερογοτθικού ρυθμού –με πολλά στοιχεία της ιταλικής αναγεννησιάκης τεχνοτροπίας να εμφανίζονται στα τέλη του 15ου αιώνα καθώς και στοιχεία ντόπιας αρχιτεκτονικής- από τα ελάχιστα που υπάρχουν πλέον στην Ευρώπη, αναπόσπαστο πλέον μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που προστατεύεται από την UNESCO.

Περπατώντας στα λιθόστρωτα δρομάκια της οι μόνοι που μπορούν να σε κρατήσουν ίσως στο παρόν είναι οι υπόλοιποι επισκέπτες που την περιδιαβαίνουν δίπλα σου ή μπροστά σου. Λίγο αν ονειροπολήσεις και ξεχαστείς σίγουρα θα σκεφτείς για ποιο λόγο δεν φορούν λαμπερές πανοπλίες και γιατί δεν ακούς τις οπλές των αλόγων, να βροντοχτυπούν.

Η Πόλη της Ρόδου ιδρύθηκε το 408 π.Χ. στην «Πανός άκρα», στη βόρεια μύτη του νησιού και ρυμοτομείται με το καλύτερο πολεοδομικό σύστημα όλων των εποχών, το Ιπποδάμειο. Η Παλιά Πόλη περιβάλλεται από πολύ καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά αμυντικά τείχη του 14ου και 15ου αιώνα, μήκους περίπου πέντε χιλιομέτρων και πλάτους περίπου 12 μέτρων, με επάλξεις και πυργίσκους καθώς και τάφρο, πλάτους περίπου 30 μέτρων, με γέφυρες στις Πύλες. Διαθέτει 11 Πύλες από τις οποίες ξεχωρίζουν η Πύλη Ντ’ Αμπουάζ και η Θαλασσινή Πύλη ή Πύλη του Λιμανιού. Οι υπόλοιπες είναι: Πύλη Μουσείου, Πύλη Αρνάλδου, Πύλη Ταρσανά, Πύλη Ελευθερίας, Πύλη Αγίου Αθανασίου, Πύλη Ακάντιας, Πύλη Παναγίας ,Πύλη της Αγίας Αικατερίνης και Πύλη Αγίου Ιωάννη ή Κοσκινού. Η τελευταία ονομάζεται και Κόκκινη Πόρτα, καθώς, όπως λέει η παράδοση στην Πύλη αυτοί σφαγιάστηκαν πολλοί χριστιανοί κατά τη διάρκεια της Άλωσης της πόλης το 1522 από τους Τούρκους.

Η Παλιά Πόλη κτίστηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη ή απλά Ιωαννίτες Ιππότες, που έφτασαν στη Ρόδο το 13ο αιώνα, μετά την εκδίωξη τους από τους Αγίους Τόπους, όταν πια η Ιερουσαλήμ έπεσε στα χέρια του Σαλαντίν. Οι Ιωαννίτες αφού κατάφεραν να αποσπάσουν την έγκριση του Πάπα κατέλαβαν τη Ρόδο, ενώ νωρίτερα είχαν κάνει ένα μικρό πέρασμα από την Κύπρο, όπου ο βασιλιάς τους είχε παραχωρήσει τη Λεμεσό. Οι Ιωαννίτες της Ρόδου ήταν οργανωμένοι σε επτά διαφορετικές «Γλώσσες» -Langues ή Tongues-, αυτές της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Προβηγκίας, της Ωβέρνης, της Ιταλίας, Ισπανίας και της Αγγλίας ενώ το έμβλημα τους ήταν ο «σταυρός της Αμάλφης», ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε «σταυρό της Μάλτας», όταν οι Ιωαννίτες κατέφυγαν σ’ αυτό το νησί της Μεσογείου, μετά την κατάκτηση της Ρόδου από τους Οθωμανούς, το 16ο αιώνα..

Το εντυπωσιακό Κάστρο των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη ή Ιπποτών της Ρόδου πλέον βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του κάστρου της Παλιάς Μεσαιωνικής Πόλης, το επονομαζόμενο, κατά τα χρόνια της Ιπποτοκρατίας (1309-1522), Κολλάκιο ή Chateu. Το Κολλάκιο περιελάμβανε τα Καταλύματα των Γλωσσών, δηλαδή τα καταλύματα των διαφορετικών εθνών ή εθνοτήτων, το νοσοκομείο, τις κατοικίες των ιπποτών, την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου. Χωριζόταν από το πολύ μεγαλύτερο νότιο τμήμα, τη Χώρα ή Μπούργκο με ένα εσωτερικό τείχος ενώ τα δύο μέρη ένωνε μία πύλη. Στη Χώρα διέμενε και εργαζόταν ο ντόπιος πληθυσμός, δηλ. οι Έλληνες, οι εβραίοι και οι Λατίνοι.

Η περιπλάνηση σας στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης θα σας φέρει μπροστά στην Οδό των Ιπποτών, που είναι χτισμένη πάνω σε δρόμο της αρχαίας πόλης. Πρόκειται για την κεντρική οδό της Παλιάς Πόλης, πλάτους 6 μέτρων, όπου θα συναντήσετε και τα περισσότερα μεσαιωνικά κτίρια. Εδώ βρίσκονται και τα καταλύματα των διαφόρων εθνοτήτων του τάγματος ή «Γλωσσών», με πιο εντυπωσιακό το Γαλλικό Κατάλυμα, την πρόσοψη του οποίου κοσμεί ο θυρεός του Μεγάλου Μάγιστρου.

Το 1522 μετά από αρκετές αποτυχημένες απόπειρες τελικά η Πόλη της Ρόδου πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και ξεκινά η περίοδος της Τουρκοκρατίας (1522-1912). Δεν θα χαρακτηρίζαμε αυτή την περίοδο από τις πιο λαμπρές για την πόλη αλλά μάλλον το αντίθετο. Οι μεν οχυρώσεις αλλά και τα περισσότερα μεσαιωνικά κτίσματα συντηρούνται αλλά οι μετατροπές στις χρήσεις είναι σημαντικές. Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου μετατρέπεται σε φυλακή, το Νοσοκομείο των Ιπποτών σε στρατώνα, ενώ την ίδια ώρα κτίζονται πολλά τζαμιά, με εντυπωσιακούς μιναρέδες αλλά και λουτρά. Οι Έλληνες δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να κατοικούν εντός των τειχών. Όσοι διατηρούσαν καταστήματα και γενικά όσοι εργάζονταν μέσα σ’ αυτήν έπρεπε να την εγκαταλείψουν το ηλιοβασίλεμα.

Το 1912 ξεκινά μια νέα περίοδος για τη Ρόδο, όταν καταλαμβάνεται από τους Ιταλούς. Η περίοδος της Ιταλοκρατίας (1912-1948) είναι μια περίοδος ανάπτυξης αλλά και μεταμόρφωσης της πόλης. Οι Ιταλοί κατασκευάζονται καλαίσθητα κτίρια, αναδεικνύουν τους αρχαιολογικούς τόπους, διαμορφώνουν τους ελεύθερους χώρους, εντάσσουν νέες χρήσεις σε αναστηλωμένα μεσαιωνικά κτίσματα και κηρύσσουν περιμετρικά του τειχισμένου οικισμού, γύρω από τις οχυρώσεις και την τάφρο, μια μνημειακή ζώνη πρασίνου, συνολικής έκτασης 150 στρεμμάτων ενώ ξανακτίζουν το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, που είχε καταστραφεί σε μια έκρηξη πυριτιδαποθήκης, που βρισκόταν στα υπόγεια γειτονικής εκκλησίας, το 1856. Το έργο της αναστύλωσης, που ξεκίνησε το 1937 και ολοκληρώθηκε το 1940, στηρίχτηκε στα αρχικά σχέδια των Ιπποτών και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετές αλλοιώσεις παρόλα αυτά δεν παύει να είναι ένα συγκλονιστικό μνημείο..

Άλλα σημαντικά αξιοθέατα της Παλιάς Πόλης η οποία εκτός από μεσαιωνικά μνημεία, φιλοξενεί ένα ολόκληρο μωσαϊκό αρχαίων, βυζαντινών, οθωμανικών αλλά ιταλικών μνημείων είναι ο Ναός της Αφροδίτης, το Νοσοκομείο των Ιπποτών, όπου στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, η Οπλοθήκη, το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, το Τζαμί του Σουλεϊμάν και το Μέγαρο της Καστελλανίας.

Η Παλιά Πόλη δεν προσφέρετε ωστόσο μόνο για ρομαντικούς περιπάτους. Πρόκειται όπως είπαμε για μια ολοζώντανη Πολιτεία, που κατακλύζεται -πάντα με σεβασμό στην παράδοση, καθώς απαγορεύεται οποιαδήποτε ρημοτομική επέμβαση- από κάθε είδους εμπορικά μαγαζιά, εστιατόρια, ταβέρνες ενώ η νυχτερινή της ζωή είναι παροιμιώδης.

Ο Κολοσσός της Ρόδου

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΦΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η πόλη της Ρόδου γεννήθηκε στο ΒΑ του νησιού το έτος 408 π.Χ. από την ένωση των τριών πόλεων του νησιού, την Ιαλυσό, την Κάμιρο και την Λίνδο.

Στην αρχαία Ρόδο – την κάλλιστην των ελληνίδων πόλεων- όπως την αποκαλούν οι ιστορικοί, υπήρχαν Πρυτανεία, Αγορές, Στοές, Νεώρια, Στάδια, Ωδεία, Φιλοσοφικές και Ρητορικές σχολές, πέντε μεγάλα λιμάνια και τουλάχιστον 3.000 αγάλματα.

Το αριστούργημα όμως όλων ήταν ο Κολοσσός. Φιλοτεχνήθηκε γύρω στα 293 από τον Λίνδιο Χάρη, μαθητή του Λυσίππου. Ηταν ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα του πολιούχου θεού Ηλίου, ψηλό 70 πήχες (31μ. περίπου). Οι Ρόδιοι πούλησαν (300 τάλαντα) τις πολιορκητικές μηχανές του Δημητρίου όταν έπαψε την πολιορκία και έφυγε ηττημένος και έκαμαν το άγαλμα που η κατασκευή του κράτησε 12 χρόνια. Για το άγαλμα μιλούν αρχαίοι αλλά και μεσαιωνικοί συγγραφείς. Έμεινε στη θέση του μόνο 66 χρόνια και έπεσε στο σεισμό του 227 δεν το ξαναέστησαν όμως φοβούμενοι κάποιο χρησμό μας λέει ο Στράβωνας. Εννιά αιώνες έμεινε πεσμένος ο κολοσσός ώσπου το 653 μ.Χ τον πήρε ο χαλίφης Αράβων Μωαβίας, και το πούλησε για χαλκό σ’ έναν Εβραίο από την Έδεσσα που χρειάστηκε 900 καμήλες για να τον μεταφέρει.

Το πρόβλημα που απασχολεί τους σημερινούς ερευνητές είναι πού ήταν στημένος ο κολοσσός. Παρεξηγώντας μια φράση του επιγράμματος, που ήταν χαραγμένο στη βάση του κολοσσού, κι έλεγα ότι τον τοποθέτησαν «όχι μόνο πάνω από το πέλαγος αλλά και στη ξηρά» φαντάστηκαν ότι στεκόταν στην είσοδο του λιμανιού με ανοιχτά τα σκέλη πατώντας με το ένα πόδι στο ένα άκρο του λιμανιού και με το άλλο στο απέναντι, ενώ ψηλά με σηκωμένο χέρι κρατούσε φως σαν φάρος για τα καράβια που περνούσαν να μπουν στο λιμάνι. Από τον 16ο αιώνα παρουσιάστηκε μια τέτοια γκραβούρα που έχει επικρατήσει ως σήμερα

Νεώτεροι μελετητές όμως θεωρούν αδύνατο να βρισκόταν κοντά στη θάλασσα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μόνο σημείο που θα μπορούσε να στηθεί είναι ο περίβολος ενός ναού, και το πιο πιθανό στο Ιερό του Θεού Ήλιου όπου σήμερα βρίσκεται το παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου των Ιπποτών. Εκεί κοντά άλλωστε βρέθηκε ένα ωραίο κεφάλι του Ηλίου, μαρμάρινο, με σπασμένες ακτίνες που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Ρόδου. Επίσης με τον τρόπο που τον περιγράφει ο Στράβωνας φαίνεται καθαρά ότι τον είδε στη στεριά: «βρίσκεται δε τώρα σπασμένος από τα γόνατα κι έπεσε από σεισμό». Αν ήταν στη θάλασσα θα χανόταν εντελώς ή θα φαινόταν μόνο ένα μέρος, πράγμα που θα ανέφερε ο συγγραφέας.

Ο κολοσσός της Ρόδου ήταν ένας ύμνος στη Τέχνη και στην Ελευθερία.

Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας...!!!

Κρήτη...το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας!

Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας και το πέμπτο μεγαλύτερο στη μεσόγειο.

Το νησί έχει μήκος 260 χλμ, και καλύπτει μια περιοχή 8.336 km². Όπου τα 1046 χιλιόμετρα είναι παραλίες. Βρέχεται Βόρεια από το Κρητικό Πέλαγος και Νότια από το Λιβυκό Πέλαγος.

Το νησί είναι εξαιρετικά ορεινό και καθορίζεται από μια υψηλή σειρά βουνών που το διασχίζει από τη δύση ως την ανατολή, διαμορφωμένη από τρεις διαφορετικές ομάδες βουνών. Αυτά τα βουνά χαρίζουν στην Κρήτη εύφορα οροπέδια και φαράγγια.

Χωρίζεται στους νομούς Χανίων,

Ρεθύμνου, Ηρακλείου, και Λασιθίου.

Στην Περιφέρεια Κρήτης ανήκουν επίσης και αρκετά μικρά νησιά όπως Γαύδος, Ντία, Κουφονήσι, Γαϊδουρονήσι ή Χρυσή, Διονυσάδες, Σπιναλόγκα και Παξιμάδια, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι ακατοίκητα.

Στην Κρήτη άκμασε ο Μινωικός πολιτισμός (περίπου 3000-1400 π.Χ.), ένας από τους πρώτους πολιτισμούς στην Ευρώπη και σύμφωνα με τον μύθο ήταν ο τόπος γέννησης του Δια, Βασιλιάς θεών και ανθρώπων.

Το πανέμορφο αυτό νησί έχει πολλά να προσφέρει, σε όποιο σημείο και αν βρίσκεστε οι διαδρομές που μπορείτε να ακολουθήσετε είναι αμέτρητες και δεν τελειώνουν ποτέ. Η κάθε διαδρομή έχει τον δικό της ιδιαίτερο χαρακτήρα και την δικιά της ιστορία, όπου οι εικόνες και τα χρώματα αλλάζουν συνεχώς στα μάτια σας προσφέροντας σας γαληνή και ξεκούραση.

Οδηγήστε και εξερευνήστε την ενδοχώρα επισκεπτοντας τα εκατοντάδες διάσπαρτα παραδοσιακά κρητικά χωριουδάκια απολαμβάνοντας την γνωστή σε όλο τον κόσμο «κρητική φιλοξενία» που απλόχερα χαρίζουν οι κάτοικοι αυτών των χωρίων.

Κολυμπήστε στις κρυστάλλινες θάλασσες του νησιού, παίξτε με την θάλασσα κάνοντας θαλάσσια σπορ, καταδυθείτε και εξερευνήστε έναν άλλο μαγικό κόσμο ή απολαυστε τον ζεστό ήλιο στις χρυσαφένιες αμμουδιές της. Περπατήστε σε φαράγγια, τρυπώσετε σε σπηλιές, αναρριχηθείτε στις κορφές τον βουνών και νιώστε σαν θεός στην άκρη του κόσμου. Ανακαλύψτε την αγρία ομορφιά που έχει να προσφέρει η Κρήτη.

Περιπλανηθείτε στα σοκάκια των παλιών πόλεων, περπατήστε στα πασίγνωστα πλακόστρωτα, ανακαλύψτε τα βενετσιάνικα και τούρκικα κάστρα πηγαίνοντας σας χιλιάδες χρόνια πίσω. Επισκεφτείτε τους βυζαντινούς ναούς και τους αρχαιολογικούς χώρους, τα μινωικά παλάτια που χτιστήκαν πριν από τριάμισι χιλιάδες χρόνια από τους πρώτους αρχιτέκτονες που γνώρισε ο κόσμος όλος. Επισκεφτείτε τα μουσεία προσφέροντας σας μια επιμορφωτική αναδρομή στο παρελθόν και την φυσική ιστορία του νησιού.

Γνωρίστε τα απομεινάρια των πολιτισμών που άκμασαν χιλιάδες χρόνια πριν, όπου πηγάζει ο πολιτισμός και η ιστορία του νησιού με τον αρχαιότερο πολιτισμό στην Ευρώπη.

Η καταγεγραμμένη ιστορία του νησιού ξεκινά από την νεολιθική περίοδο γύρο στο 7000π.χ.

Ξεναγηθείτε στο μεγαλύτερο ενυδρείο στην νότιο-ανατολική μεσόγειο, γεμίστε τον ελεύθερο σας χρόνο παίζοντας γκολφ, τένις, αθλοπαιδιές, ιππασία….

Νιώστε πάλι παιδιά παίζοντας με το νερό στα water park του νησιού.

Ζήστε από κοντά την ομορφιά που μπορεί να μας χαρίσει η φύση σε όλο το μεγαλείο της.

Γεωγραφία της Κρήτης

Η Κρήτη είναι ελληνικό νησί και γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που περιλαμβάνει τους νομούς Λασιθίου, Ηρακλείου, Ρεθύμνης και Χανίων στους οποίους περιλαμβάνονται και μερικά μικρά ακόμη νησια όπως η Γάυδος, η Γαυδοπούλα, το Γαιδουρονήσι, το Κουφονήσι, Αγιοι πάντες, Δίας, Σούδα, Σπιναλόγκα κ.α.Η Κρήτη είναι το πρώτο σε μέγεθος ελληνικό νησί, το πέμπτο σε μέγεθος νησί της Μεσογείου και το εντέκατο της Ευρώπης. Είναι το 8ο σε έκταση ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 601.130 κατοίκους.

Το ανάγλυφο της Κρήτης είναι κατα βάση ορεινό και ολόκληρο το νησι το διατρέχει μια συνεχής οροσειρά που σε κάποια σημεία χαμηλώνει. Οι ψηλότεροι όγκοι της Κρητικής οροσειράς είναι δυτικά τα λευκά όρη με ψηλότερη κορυφή τα 2.452 μέτρα, στη μέση ο Ψηλορείτης ή Ήδη με ψηλότερη κορυφή τα 2.456 μέτρα και ανατολικά η Δίκτυ ή Λασιθιώτικα βουνά με ψηλοτερη κορυφή στα 2.141 μέτρα. Τα βουνά της Κρήτης αποτελούνται κυρίως από ασβεστόλιθους και σχιστόλιθους και χαρακτηρίζονται από τις απότομες πλαγιές τους που χωρίζονται συχνά από βαθιά φαράγγια. Οι πεδιάδες είναι μικρές και η μεγαλύτερη είναι η πεδιάδα της Μεσαράς στο νότιο μέρος.

Η βόρεια ακτή της Κρήτης είναι διαμελισμένη σε πολλους μικρούς και μεγαλύτερους κόλπους και είναι πιο επίπεδη ενώ η νότια ακτή είναι πιο απόκρημνη. Η Κρήτη βρέχεται βόρεια από το Κρητικό πέλαγος. Νότια από το Λυβικό. Ανατολικά από το Καρπάθιο ή Δωδεκανησιακό και δυτικά από το νότιο άκρο του Ιόνιου. Στην βόρεια πλευρά σχηματίζονται οι μεγάλοι κόλποι, Κισσάμου, Χανίων, Σούδας, Αλμυρού και Μιραμπέλλου.

Το υδρογραφικό δίκτυο της Κρήτης είναι φτωχό και κατανεμημένο ανάλογα με σύσταση του εδάφους και τις βροχοπτώσεις. Το μεγαλύτερο υδάτινο ρεύμα είναι ο αναποδάρης και υπάρχει και μια μικρή λίμνη, του Κουρνά στον ανατολικό Αποκόρωνα.

Το κλίμα της Κρήτης είναι γενικά εύκρατο μεσογειακό στις χαμηλές και τις παράκτιες ζώνες και ορεινό στις ψηλότερες περιοχές. Επηρεάζεται από τη θάλασσα ανάλογα με τη μορφή του εδάφους και τη απόσταση από αυτή. Θερμότερο τμήμα είναι το ανατολικό και το νότιο, ενώ ζεστές είναι και οι βόρειες παράκτιες περιοχές, δροσερές όμως την περίοδο των μελτεμιών.